Wypowiadał się na ten temat także Adolf Szyszko-Bohusz (1927, Predbórz), jak również Alfred Grotte (Nowe Dwory i zbór w Herburtowie), Richard Frase (Nowe Dwory, Herburtowo), Maria oraz Kazimierz Piechotkowie (1957, jak poprzednicy, także synagoga w Działoszycach i Połańcu) i inni.
Świątynie Zachowane świątynie są rozproszone po całym terenie Wielkopolski, przy czym obiekty o konstrukcji pierwotnej najliczniej występują w centrum regionu (kilkanaście sztuk), głównie w widłach Warty i Wełny. Kilka stoi w dorzeczu Obry, jak również w dolinie Noteci. Na południu ich zasięg kończy się w rejonie Leszna i Kalisza. Skrajnie wysunięte są kościoły: św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Sypniewie (północ), św. Andrzeja Apostoła w Borkowie Starym (wschód), Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Oporowie (południe) i św. Bartłomieja w Kalsku (zachód). Świątynie o wtórnie zdwojonej konstrukcji koncentrują się w południowej części regionu (np. kościół św. Łukasza Ewangelisty w Świerczynie, czy św. Michała Archanioła w Domachowie). Na północny zachód najdalej wysuniętą budowlą jest kościół w Nowych Dworach, a na wschód – w Gąsawie. Obiekty takie zupełnie nie występują na ziemiach: łęczyckiej, sieradzkiej, wieluńskiej, ostrzeszowskiej, kępińskiej, czy wałeckiej.