Ze zmianą sytuacji politycznej w kraju zbiegł się przełom w układzie sił na emigracji. Na początku czerwca 1947 r. zmarł prezydent Władysław Raczkiewicz, który wbrew wcześniejszym ustaleniom mianował swoim następcą nie Tomasza Arciszewskiego, lecz Augusta Zaleskiego. Dało to początek wieloletniemu podziałowi wśród emigracji. W sporze o legalizm Felczak nie opowiedział się po żadnej ze stron. Bardziej interesowały go możliwości konkretnego działania, a te kurczyły się coraz bardziej. W tym czasie, wobec powierzenia przez ministra Zygmunta Berezowskiego zasadniczej pracy działaczowi SN Kazimierzowi Tychocie i stopniowego ograniczania aparatu MSW, Felczak został odsunięty na boczny tor. Co miesiąc przygotowywał dla MSW na podstawie prasy raporty o sytuacji w Europie Środkowej. Podobne opracowania dotyczące ruchu socjalistycznego w tym regionie sporządzał dla Zygmunta Zaremby. Z inicjatywy Felczaka jesienią 1947 Zygmunt Rosiński przystąpił do przygotowywania alternatywnej drogi do kraju przez Innsbruck–Wiedeń–Słowację.