Zasadniczo jednak od czerwca 1947 Felczak poświęcił się pracy naukowej na Sorbonie. Na przełomie września i października 1948, spiesząc przyjacielowi na pomoc, powrócił jednak na „zielony szlak” i wykorzystał swoją nową drogę do sprowadzenia z kraju zagrożonych aresztowaniem przez UB Tadeusza Chciuka-Celta z żoną Ewą i półtoraroczną córką, ppor. cc Tadeusza Żelechowskiego, ppor. cc Jerzego Niemczyckiego i łączniczki AK Elżbiety Ungerówny. Osobiście przeprowadził ich przez granicę czesko-austriacką. Wkrótce na prośbę Stanisława Mikołajczyka, zgodził także się na zorganizowanie przerzutu z Polski zagrożonych aresztowaniem przywódców PSL. Jako zdekonspirowany przez aresztowanych wcześniej działaczy (jego nazwisko pojawiało się w publicznych procesach przywódców SN, procesie Kazimierza Pużaka i towarzyszy), miał pozostać na terenie Czech. W tym samym czasie, w ramach kolejnej redukcji aparatu MSW, z dniem 31 grudnia 1948 rozwiązano z Felczakiem stosunek służbowy, choć szukano jeszcze sposobu, by go w aparacie łączności zatrzymać.