4 kwietnia 1944 pod Płochocinem razem z Janiną Lutyk-Zapadko „Scarlett” i Haliną Grabowską „Zeta” brała udział podczas dywersji kolejowej, a 30 kwietnia uczestniczyła podczas akcji odbicia Benedykta Sylwestrowicza „Asa” ze Szpitala Jana Bożego.

Podczas pierwszych tygodni powstania warszawskiego, kiedy została odcięta od swojego oddziału, który walczył na Woli, przebywała w Śródmieściu w rejonie ul. Boduena, a na rogu Świętokrzyskiej i Mazowieckiej uczestniczyła w budowaniu barykady. Dopiero 21 sierpnia razem z innymi łączniczkami „Parasola” zdołała przedostać się kanałami na Stare Miasto, przenosząc amunicję dla swojego oddziału. Później brała udział w walkach na Czerniakowie i będąc łączniczką dowództwa „Parasola” została ranna. Jadwiga z mężem przeszła cały szlak bojowy z batalionem „Parasol”. Od 14 września opiekowała się ciężko rannym mężem, który był leczony w szpitalu w Skierniewicach, ale pomimo starań lekarzy zmarł 21 listopada. Ze Skierniewic pojechała do Kielc, do swojej rodziny i tam pracowała w Radzie Głównej Opiekuńczej. Do Warszawy powróciła razem z rodzicami na początku 1945.