Podporucznik Halina Karwicka Uchwałą Rady Państwa Nr 0/654 z 30 kwietnia 1975 została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Po wojnie dołączyła do akcji ekshumacyjnej PCK i w tworzenie na Powązkach kwater powstańczych kolegów i koleżanek z „Parasola”. Początkowo wykonywała pracę nocnego stróża, a następnie zatrudniła się w firmie „Ericsson”. W 1946 rozpoczęła studia na Wydziale Stomatologii UW, wstępując równocześnie do Związku Uczestników Walki o Niepodległość i Demokrację. 13 stycznia 1949 aresztowali ją w Warszawie funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego z 21 grudnia 1951 została skazana na 6 lat więzienia za to... że była kontynuatorką więzi grupowej resztek ujawnionych oddziałów batalionu „Parasol", przez udział w pracach ekshumacyjnych i przez udział w zjeździe w Szklarskiej Porębie, była wiadoma, że oddziały zostają utrzymane w grupowej więzi celem usiłowania zmiany przemocą ustroju Państwa Polskiego, usiłowała przez powyższą działalność osiągnąć wraz z innymi tenże cel. Więziona była w Fordonie, a 29 grudnia 1953 została zwolniona przedterminowoW 1956 została „zrehabilitowana” przez Generalną Prokuraturę. Powtórnie wyszła za mąż za Ludwika Rakoczego i od 17 maja 1954 Halina jako pomoc dentystyczna zaczęła pracę w przychodni lekarskiej.