W listopadzie 1918 wstąpił do odtworzonego 4 pułku piechoty Legionów i w jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie – wojnie z bolszewikami. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w macierzystym pułku jako podoficer zawodowy. Pełni kolejno funkcje: dowódcy plutonu, szefa kompanii i podoficera kancelaryjnego. 16 sierpnia 1923 został przyjęty do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. W szkole uzupełnił wykształcenie wojskowe i ogólne zdając egzamin dojrzałości. 15 lipca 1925 prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 lipca 1925 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy plutonu. W marcu 1926, na własną prośbę, został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie na stanowisko instruktora szkoły podoficerskiej. 15 lipca 1927 prezydent RP nadał mu stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 15 lipca 1927 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później, w tym samym pułku, pełnił służbę na stanowisku zastępcy oficera materiałowego i dowódcy kompanii. W marcu 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu KOP „Budsław” na stanowisko oficera kompanii granicznej „Olkowicze”.