Później, w tym samym batalionie, został przesunięty na stanowisko dowódcy kompanii granicznej „Dołhinów”. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1935 i 182. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1937 został przeniesiony z KOP do 20 pułku piechoty na stanowisko dowódcy kompanii. W marcu 1939 dowodził 1. kompanią. Później został przesunięty na stanowisko oficera mobilizacyjnego pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta Ośrodka Zapasowego 6 Dywizji Piechoty. 19 września 1939 razem z ośrodkiem przekroczył granicę polsko-rumuńską i został internowany w Ocnele Mari. 15 stycznia 1940 uciekł z obozu internowania i przez Jugosławię oraz Włochy dotarł do Francji. Po przybyciu do Paryża został zweryfikowany i przyjęty do Wojska Polskiego we Francji, a następnie skierowany na kurs przeszkolenia w Vichy. Po ukończeniu kursu został przeniesiony do obozu Coëtquidan. Tam otrzymał przydział do 11 pułku piechoty na stanowisko dowódcy kompanii. 26 czerwca 1940 został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie pełnił służbę na stanowisku adiutanta batalionu. Później ukończył kurs dowódców batalionów, kurs moździerzy i kurs w Zarządzie Wojskowym. Ostatnio pełnił służbę na stanowisku kwatermistrza Szpitala Wojennego Nr 11. 23 czerwca 1947 wrócił do Polski.