Jako dwudziestolatka cieszyła się już opinią wykwalifikowanej rzemieślniczki. Była ceniona zwłaszcza za swoje umiejętności techniczne oraz za subtelność i delikatność.
Dalsza aktywność Pod koniec II wojny światowej zaczęła często podróżować. Już wcześniej zresztą otrzymywała zaproszenia od mieszkańców okolicznych wiosek, pragnących nosić właśnie tatuaż wykonany jej ręką. Regularnie wizyty w najróżniejszych miejscach regionu, a później również i w okolicznych prowincjach przyczyniły się do wyraźnego wzrostu jej popularności. Wzmagała się ona również i później. W latach 60., 70. i 80. Whang umiejętnie łączyła tradycyjne, geometryczne wzory z tymi o bardziej zindywidualizowanym charakterze. Wpisywała się przy tym w kreatywną reinterpretację tatuaży przez młodszych członków swego plemienia. Jednocześnie w pewnej mierze sama kształtowała ten proces.