Na przestrzeni dekad wynagradzana bywała na wiele sposobów. Nierzadko otrzymywała zapłatę w naturze, dostając ryż czy świnię. Czasem wręczano jej w zamian wartościowe części garderoby, takie jak koszule czy przepaski na biodra. Niekiedy wreszcie zainteresowany płacił za usługę własną pracą, pomagając rodzinie Whang w zasiewie ich pól, a także podczas żniw. Przez większość życia źródłem jej utrzymania była przede wszystkim praca na roli. Dopiero postępująca komercjalizacja wykonywanych przez nią tatuaży, zjawisko, do którego Whang się w znacznym stopniu przyczyniła, jak również zaawansowany wiek, skłoniły ją do skupienia się na artystycznym rzemiośle. Ewolucja tradycyjnych plemiennych tradycji tatuatorskich jest nierozerwalnie powiązana z prężnym rozwojem turystyki w regionie. Pozwoliła ona przy tym na powstanie hybrydowej wersji plemiennych tatuaży, odartej całkowicie z funkcji obrzędowej i przeznaczonej wyłącznie na swego rodzaju kulturalny eksport. Noszą one nazwę emben a whatok (wymyślone tatuaże), w odróżnieniu od whatok sa awi (tatuaży z przeszłości).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Whang-od · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.