Społeczeństwo trobriandzkie reguluje ustrój matrylinearny, wyprowadzony z podstawowego poglądu głoszącego, że jedynie matka zdolna jest wytworzyć w swoim ciele nowe życie, i że dokonuje tego bez ingerencji ojca (mężczyzny) – konsekwencje tej koncepcji zauważa Malinowski w fakcie, iż zarówno pokrewieństwo, jak i inne związki społeczne, wywodzone są wyłącznie w klanowej linii matki, a sama kobieta bierze znaczny udział w życiu plemiennym, przyjmując kierowniczą rolę w niektórych czynnościach obrzędowych czy ekonomicznych. Wiara w brak fizycznego związku między ojcem (określanym przez Trobriandczyków słowem tama i rozumianym jako mężczyzna ożeniony z matką dziecka, mieszkający z nią w jednym domostwie i współtworzący gospodarstwo domowe) a jego biologicznym potomkiem prowadzi do sytuacji, w której, jak pisze Malinowski „stanowisko społeczne dziedziczy się w linii matki – z mężczyzny przechodzi ono na dzieci jego siostry”, a ludzie połączeni więzami matrylinearnego pokrewieństwa tworzą grupę stanowiącą ściśle zespoloną wspólnotę uczuć, interesów i więzów krwi”. W społeczeństwie trobriandzkim obowiązuje zasada patrylokalności i małżonkowie zobligowani są do zamieszkania wioski należącej do klanu męża, gdzie dziecko może być uznawane za obce, jako że wszyscy jego krewni w linii matki znajdują się poza jej granicami.