Wódz jako jedyny w wiosce posiada przywilej poligamii, wiążący się z cyklicznym dostarczaniem przez braci jego żon trybutu umożliwiającego mu utrzymanie przewagi ekonomicznej nad innymi mieszkańcami wioski. Społeczność wioskowa podzielona jest na trzy grupy. Do pierwszej z nich należy wódz oraz jego krewni ze strony matki, postrzegający wioskę jako swoją własność, a siebie – jako uprzywilejowanych władców jej obszarów. Do drugiej grupy zaliczyć można zwyczajnych obywateli roszczących sobie prawo do obywatelstwa na podstawie mitów i przebywających we wsi jako wasale wodza oraz obcych tworzących jego dziedziczną służbę. Ostatnią grupę tworzą żony wodza oraz ich potomstwo, które pozostaje w wiosce do chwili osiągnięcia dorosłości. Zdarza się, że dochodzi do tarć między dziećmi wodza (otaczanymi przezeń szczególnymi emocjonalnymi względami pomimo nieistnienia systemowo uznanego pokrewieństwa między nimi) a dziećmi jego siostry, domagającymi się od wuja przywilejów, do których mają zwyczajowe prawo.