Marsz śmierci z Chełma do Hrubieszowa – zbrodnia popełniona przez okupantów niemieckich 1 grudnia 1939 roku, w czasie II wojny światowej. Jej ofiarą padło kilkuset Żydów z Chełma.
30 listopada 1939 roku niemiecki komisarz miejski w Chełmie rozkazał miejscowemu Judenratowi zgromadzić żydowskich mężczyzn na placu dr. E. Łuczkowskiego. Następnego dnia na wezwanie stawiło się około 1–2 tys. Żydów. Pod eskortą żołnierzy 5. szwadronu 1. pułku kawalerii SS pognano ich w kierunku Hrubieszowa. Po drodze esesmani zabijali każdego, kto upadł lub nie nadążał za kolumną. W Hrubieszowie do ocalałych z „marszu śmierci” dołączono liczną grupę miejscowych Żydów, po czym wszystkich pognano w kierunku Bugu. Tam Niemcy usiłowali zmusić Żydów do przejścia wpław na terytorium znajdujące się pod okupacją ZSRR, co uniemożliwili jednak żołnierze Wojsk Granicznych NKWD.
Historycy szacują, że w czasie „marszu śmierci” zamordowano od 200 do 800 Żydów z Chełma.
Preludium W przededniu II wojny światowej w Chełmie zamieszkiwało około 15 tys. Żydów. Stanowili oni 44,6% populacji miasta.