W 1944 roku Armia Krajowa przeprowadziła akcję „Burza”, w związku z czym oddziały AK zaatakowały Niemców i opanowały Wilno. Po przełamaniu obrony niemieckiej, współpracujący z rosyjską Armią Czerwoną polscy partyzanci przeprowadzili koncentrację w miejscach wskazanych przez radzieckich dowódców. Rosjanie, łamiąc porozumienia z polskim dowództwem, otoczyli i aresztowali polskie oddziały AK. Następnie w lipcu 1944 roku Rosjanie umieścili polskich żołnierzy w murach zamku w Miednikach, który zaadaptowali na prowizoryczny obóz przejściowy. W zbudowanych na dziedzińcu barakach więziono w lipcu 1944 roku około 4,4-6 tys. żołnierzy, w tym 650 oficerów i podoficerów. Warunki w obozie były bardzo ciężkie, uwięzionym polskim partyzantom nie zapewniono w wystarczającym stopniu wyżywienia, wody, ustępów i środków higienicznych. Wkrótce w pobliżu zamku powstał drugi obóz utworzony przez rodziny żołnierzy, które liczyły na możliwość dostarczenia im pożywienia. W dniu 27 lipca 1944 roku internowani polscy partyzanci zostali pod rosyjską eskortą przeprowadzeni z Miednik do stacji kolejowej Kiena, skąd następnego dnia wywieziono ich do obozów w Kałudze i Riazaniu.

Po II wojnie światowej zamek był użytkowany przez kołchoz "Czerwony Sztandar".