thumb|240px|Autoportret patrona szkoły – Stanisława Noakowskiego, 1928 Żeńska Szkoła Architektury – zawodowa o profilu architektoniczno-budowlanym, założona w Warszawie w 1931. Miała status prywatnej szkoły średniej.
Historia i profil Początki szkoły sięgają 1927. Wówczas to trzej architekci: Władysław Jastrzębski, Aleksander Kapuściński i Mieczysław Popiel powołali Żeńskie Kursy Architektoniczne. Początkowo była to szkoła dwuletnia, jednak w 1931 została przekształcona w trzyletnią Żeńską Szkołę Architektury, a w 1935 w Żeńskie Liceum Architektury im. Stanisława Noakowskiego. Program nauczania obejmował nie tylko przedmioty o charakterze budowlanym, ale również takie, które miały na celu wzbogacenie wrażliwości, wyobraźni, rozbudzenie zamiłowania do sztuki oraz rozwój umiejętności graficznych dziewcząt. W pierwszym roku działania szkoły uczył w niej (prawdopodobnie architektury i sztuki) Stanisław Noakowski. Po jego śmierci na jesieni 1928 placówka przyjęła jego imię.