W owym czasie w roku szkolnym uczyło się w niej 60–70 dziewcząt na trzech kursach. Przed II wojną światową ukończyło ją ok. 200. uczennic, uzyskując tytuł technika architektury. Często była nazywana „szkołą żon”. Wysoki poziom nauczania zapewniała kadra dydaktyczna, która składała przede wszystkim z wykładowców Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Nauczał w niej m.in. Marian Walentynowicz, współautor 120 przygód Koziołka Matołka i pozostałych słynnych komiksów tworzonych razem z Kornelem Makuszyńskim. W 1937 na Wystawie Światowej w Paryżu szkołę nagrodzono Złotym Medalem i Dyplomem Honorowym za prace w dziedzinie szkolnictwa zawodowego wszystkich stopni. Szkoła była jedyną tego typu żeńską placówką w Polsce i cieszyła się dużą renomą.
W 1939 wojna przerwała funkcjonowanie szkoły. Jednakże już w 1940 przywrócono jej działalność, choć decyzją niemieckiego okupanta czas nauki skrócono do dwóch lat. Liczba nauczanych przedmiotów nie uległa jednak zmniejszeniu. Została nawet wzbogacona o nowe przedmioty: słońce w architekturze, nauczany przez Tadeusza Nowakowskiego oraz muzykologię, z którą zapoznawał wiolonczelista Kazimierz Wiłkomirski. Nowatorskim pomysłem było organizowanie przed zajęciami z projektowania koncertów kameralnych Marii, Wandy i Kazimierza Wiłkomirskich.