Aby pozyskać wełnę, pasterze wyskubywali bądź wyczesywali sierść owiec oraz kóz dwukrotnie w ciągu roku. Następnie była ona czyszczona, czesana oraz rozciągana po czym formowano przędzę za pomocą wrzeciona. Tak spreparowaną wełnę w zależności od przeznaczenia barwiono.

Przy produkcji tekstyliów Sumerowie najpewniej korzystali z poziomych oraz pionowych krosien, których wizerunki widnieją na wielu pieczęciach, a ich elementy znajdują się w spisach towarów z epoki.

“Opierając się na listach drewnianych części krosna, niektóre z nich mogły mieć ponad 5 metrów szerokości. Dwie belki, które stanowiły główną część krosna, miały do 6 metrów długości i były mocowane za pomocą lin lub tkanych wstążek. Rozmiar ten jest porównywalny z wieloma współczesnymi zmechanizowanymi krosnami.”