Medetomidyna () – organiczny związek chemiczny zbudowany z reszty imidazolu połączonej mostkiem metylometylenowym z pierścieniem o-ksylenu, silny i selektywny agonista receptorów alfa-2 adrenergicznych, który hamuje uwalnianie noradrenaliny z neuronów noradrenergicznych (wywołuje sedację i znieczulenie). Jest wykorzystywany w medycynie weterynaryjnej w leczeniu psów i kotów. Zwykle występuje w postaci chlorowodorku. Produkty lecznicze występują pod postacią mieszaniny racemicznej dwóch enancjomerów, z których bardziej aktywnym stereoizomerem jest deksmedetomidyna o konfiguracji S.

Właściwości farmakologiczne Właściwości farmakodynamiczne Medetomidyna to silny, selektywny agonista receptorów alfa-2 adrenergicznych. Jej działanie polega na hamowaniu uwalniania noradrenaliny z neuronów noradrenergicznych, co wywołuje efekt sedacji i analgezji (tylko przy wyższych dawkach). Działanie to jest zależne od dawki w zakresie stopnia i czasu jego trwania. Medetomidyna jest mieszaniną racemiczną zawierającą aktywny enancjomer – deksmedetomidynę i nieaktywny enancjomer – lewomedetomidynę. Hamowaniu ulega neurotransmisja w układzie współczulnym w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, poziom świadomości zostaje obniżony. Może także zmniejszyć się częstość oddechów i temperatura ciała.