Wkrótce arcybiskup został na stałe osadzony w Pustelnii Kitajewskiej w Kijowie, gdzie był traktowany jak zasłużony mnich najwyższej rangi, pozbawiony prawa do uczestnictwa w nabożeństwach, ale z wysoką emeryturą 1000 rubli rocznie (1868).
Po powstaniu styczniowym carat dążył do likwidacji diecezji chełmskiej, ostatniej diecezji unickiej pod władzą rosyjską. Duchowni uniccy, uznani przez władze rosyjskie za zaangażowanych w powstanie i nielojalnych, zostali usunięci ze swoich stanowisk. W trakcie konfliktów wokół biskupów chełmskich Josif Sokołski został wykorzystany przez władze carskie i Marcelego Popiela – czterokrotnie odwiedził Chełm (dwukrotnie w 1872 r., jesienią 1873 r. i w 1874 r.), gdzie wyświęcił łącznie 72 duchownym, powołanych w miejsce usuniętych księży.
Składał liczne prośby o zezwolenie na powrót do Bułgarii, ostatnią w 1878 roku, ale zawsze spotykał się z odmową.
Bywa oceniany jako odstępca od unii z Kościołem katolickim, który uciekł do Rosji, albo jako niezłomny unita.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bułgarscy biskupi prawosławni Kategoria:Ludzie urodzeni w Gabrowie Kategoria:Urodzeni w 1786 Kategoria:Zmarli w 1879