W obu wioskach wykonywane są trzy rodzaje pieśni polifonicznych: w niskiej tonacji składającej się z ciągłej melodii śpiewanej w dwóch partiach wokalnych, śpiew w tonacji wysokiej składający się również z dwóch partii wokalnych z charakterystycznymi powtarzającymi się wykrzykami (bułg. провикване, prowikwane) na dwa głosy na samogłosce „i” wznoszonymi o oktawę wyżej niż ton podstawowy, po których następuje recytatywne wypowiadanie słów w niższym rejestrze oraz trzeci rodzaj pieśni, który łączy śpiew w niskim i wysokim rejestrze i obejmuje cztery partie wokalne (choć realnie wybrzmiewają trzy).
Wiodącą rolę odgrywa wodaczka (водачка), która melodyjnym głosem jako pierwsza nadaje ton śpiewu, właczaczki (влачачки) śpiewają drugi głos, natomiast rukaczki (рукачки) odpowiadają za wykrzyki „i-i-i”, podczas których stoją nieruchomo i wyprostowane.