Podczas okupacji niemieckiej kierował Żeńską Szkołą Architektury oraz nadzorował wykończenie pawilonu w szpitalu psychiatrycznym w podwarszawskich Tworkach. W kwietniu 1945 powrócił z Tworek do zrujnowanej Warszawy i zaangażował się w Biurze Odbudowy Stolicy. Jako kierownik sekcji fotograficznej dokumentował zniszczenia zabytkowej architektury Warszawy. Później od 1946 do 1957 pracował w Biurze Planowania w Ministerstwie Kolei, Biurze Studiów i Projektów, Przedsiębiorstwie Projektowania Budownictwa Miejskiego – Miastoprojekt Stolica oraz uczył w Państwowej Szkole Technicznej (obecnie IX Liceum Ogólnokształcące im. Klementyny Hoffmanowej) przy ul. Hożej 88. Jednocześnie przez cały czas starał się o przywrócenie działalności Żeńskiej Szkoły Architektury, na co w 1957 uzyskał wreszcie zgodę władzy ludowej. Został jej dyrektorem, lecz niedługo sprawował swoje stanowisko, gdyż zmarł nagle w 1958, mając 78 lat.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Spoczął w grobie swojego syna – Wiktora, powstańca warszawskiego.
Małżeństwo i dzieci W 1911 poślubił Eugenię z d. Grygorowicz.