27 sierpnia 1924 przyjechał z rodziną do Polski i już 22 października otrzymał obywatelstwo polskie. Do 1925 pracował jako architekt w dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza, a następnie w latach 1926 i 1927 w Dyrekcji Kolei Państwowych w Warszawie. W 1925 rozpoczął działalność pedagogiczną. Nauczał w Państwowej Technicznej Szkole Kolejowej (1925–1929) oraz Państwowej Szkole Budownictwa (1925–1939). Ponadto w 1927 razem z Aleksandrem Kapuścińskim i Mieczysławem Popielem założył prywatną Żeńską Szkołę Architektury (późniejsze Żeńskie Liceum Architektury), którą z dwoma przerwami (1939–1940, 1944–1957) kierował do swojej śmierci w 1958.
Oprócz pracy dydaktycznej w okresie międzywojnia zajmował się również projektowaniem obiektów architektonicznych i ich budową. Działał także w szeregu organizacji społecznych i branżowych takich jak Koło Architektów przy Stowarzyszeniu Techników Polskich, Polskie Towarzystwo Artystyczne, Polskie Towarzystwo Fotograficzne, Stowarzyszenie Architektów Polskich (SARP) oraz Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości.