Wkrótce przeniósł się do Poznania i zamieszkał u matki (zm. 1923) przy ul. Nowej 5 (obecnie Paderewskiego), a następnie wynajął pokój przy Alejach Marcinkowskiego 28. Od 1923 do wybuchu II wojny światowej mieszkał przy ul. Ratajczaka 26/27 (przez około rok z żoną). Zajmował się działalnością wydawniczą, a także konserwował tkaniny w wielkopolskich pałacach i dworach.
Działał w Związku Legionistów, a w 1932 otrzymał Krzyż Legionowy oraz Krzyż Zasługi. 21 czerwca 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia. Występował w obronie środowisk żydowskich.
W listopadzie 1924 założył dziennik „Głos Poznański” o charakterze socjalistycznym (redaktorem naczelnym uczynił Wiesława Wohnouta).
Okupant niemiecki, po ataku na Polskę w 1939, wysiedlił go do Krakowa, gdzie zamieszkał przy ul. Koletek 9/6. W latach 1941–1942 pracował na stanowisku urzędniczym w Rolniczym Ośrodku na dystrykt krakowski. Studiował też dostępną literaturę dotyczącą Ziem Postulowanych.