W marcu 1945 udał się do Poznania (Niemców wyparto stąd w lutym 1945) i od razu do Trzcianki, gdzie 5 maja 1945 zatrudnił się w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym. Do końca 1948 zajmował się intendenturą. Potem pracował jako pomocnik w sklepie Mazurkiewicza. W 1950 wrócił do pracy państwowej w obszarze meldunków, najpierw w Powiatowej Radzie Narodowej, a następnie w Powiatowej Komendzie Milicji Obywatelskiej. Od 1959 był pierwszym kustoszem odrodzonego dzięki jego pracy Muzeum w Trzciance (już od przyjazdu do tego miasta zbierał informacje etnograficzne, zwłaszcza o polskiej ludności autochtonicznej). 22 lipca 1958 otrzymał za opracowanie materiałów i źródeł dotyczących polskości Ziemi Trzcianeckiej Złoty Krzyż Zasługi. Działał w Towarzystwie Rozwoju Ziem Zachodnich, był członkiem Towarzystwa Archeologicznego w Poznaniu.
Zmarł po długiej chorobie płuc i został pochowany na cmentarzu w Trzciance. W 1995 odznaczono go pośmiertnie Medalem 50-lecia Powrotu Ziemi Trzcianeckiej do Macierzy.