Walki 2 września Jeszcze 1 września dowódca Armii „Łódź” gen. Juliusz Rómmel postawił dowódcy 10 DP zadanie do przesunięcia sił głównych dywizji w obszar leśny Włocin, 8 km na południe od Błaszek, Brąszewice, 15 km na północ od Lututowa. Z tego rejonu dywizja miała być w gotowości do działania na korzyść grupy płk. Zientarskiego lub Grobickiego. Późnym wieczorem dowódca OW nr 2 otrzymał rozkaz od dowódcy 10 DP do działań w dniu następnym. Nakazywał on prowadzenie działań opóźniających na kierunku: Lututów – Złoczew, współdziałając przy tym z oddziałem wydzielonym 28 Dywizji Piechoty.

Od rana 2 września Niemcy wznowili natarcie. 17 Dywizja Piechoty i pzmot SS uderzyły na kierunku: Opatów – Lututów na ugrupowanie bojowe OW nr 2, który bronił się na 15-kilometrowej pozycji opartej na głównych węzłach drogowych: Niwiska, Sokolniki, Walichnowy. Zbyt duże odległości poszczególnych punktów oporu nie dawały możliwości zorganizowania współdziałania pomiędzy oddziałami. OW nr 2 rozpoczął planowe wycofywanie i stawiał zorganizowany opór na kolejnych rubieżach: Ostrówek, Zdzierczyzna, Podrysie, a następnie Lututów – Dobrosław.