Istotna w kulturze hellenistycznej retoryka klasyczna pomocna jest w wyjaśnianiu wielu tekstów nowotestamentalnych.
Inny sposób przemawiania wywodzi się natomiast z semickiego kręgu kulturowego. Teksty symetryczne i paralelizmy ułatwiają badaczowi zrozumienie przesłania tekstu poprzez możliwość podziału go na mniejsze, korespondujące ze sobą częściR. Bartnicki, K. Kłósek, Metody interpretacji Nowego Testamentu, Kraków 2014, s. 69.. Poszukiwanie odpowiedzi na te i podobne pytania stanowi sedno pracy osoby posługującej się analizą retoryczną.
Analiza narratywna Ta metoda egzegetyczna przyjmuje, że tekst biblijny jest przede wszystkim historią, która jest opowiadana.
Badacze mogą wziąć za punkt wyjścia zarówno starożytne modele narracyjne, jak również współczesne, uwzględniające nade wszystko semiotykę. Zwolennicy tej metody badają sposób opowiadania historii, wprowadzając pojęcia „autora domyślnego” (nie konkretnego pisarza, lecz obraz autora, jaki wyłania się podczas lektury) oraz „czytelnika domyślnego”R. Bartnicki, K. Kłósek, Metody interpretacji Nowego Testamentu, Kraków 2014, s. 69. (nie każdej osoby, która odbiera przesłanie, niezależnie od miejsca i czasu, lecz osobę, którą tekst „niejako zakłada albo sam kreuje” i która jest w stanie odebrać tekst identycznie jak ta, do której pierwotnie był skierowany).