Podczas działań frontowych, 15 lutego 1945 w znajdującej się na terenie Niemiec miejscowości Siebitz zalegalizowała swój związek małżeński z W. Kuborskim. 1 maja pod Konigswerde została ranna. Rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 1 maja 1945 została mianowana na stopień chorążego.
Pełnienie służby w 6 Sam. Bat. Drogowym zakończyła 27 kwietnia 1946. Od 1 czerwca do 1 lipca pełniła obowiązki kierowniczki apteki ambulatorium sztabu w DOW 1, następnie od lipca do połowy września pracowała jako sekretarka w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, a do lipca 1947 była zastępcą kierownika kancelarii ogólnej i tajnej w Biurze III Wiceministra Obrony Narodowej. Do 13 września 1948 pracowała jako sekretarka Szefa Departamentu Personalnego Ministerstwa Obrony Narodowej. Od 1947 należała do PPR, później PZPR. Powojenna sytuacja życiowa Celestyny została zdominowana przez trudne warunki rodzinne i materialne. Męża, w 1947 przeniesiono do ZSRR do Zagorska, więc porzucił ją z małą córką Elżbietą ur. 30 września 1945 w Śródborowie. Córkę oraz synka Ryszarda, którego urodziła w 1956 wychowywała samotnie, w ciągłej rozterce między obowiązkami zawodowymi, a obowiązkami matki.