Od 1941 do 1943 była w niej zatrudniona dorywczo, utrzymując siebie i matkę z korepetycji. Równocześnie uczyła się i w 1943 ukończyła na tajnych kompletach liceum. Od 1 kwietnia 1942 pełniła służbę jako żołnierz Wojskowej Służby Ochrony Powstania 5 Rejonu VI Obwodu AK Praga. W tym samym czasie pracowała jako telegrafistka na Dworcu Wschodnim i dzięki temu mogła przekazywać numery pociągów z transportami więźniów oraz z wojskiem niemieckim. mały|305x305px|Grób Celestyny Kuborskiej na Cmentarzu Bródnowskim. Podczas trwającego powstania warszawskiego, w sierpniu i wrześniu 1944 prowadziła punkt sanitarny w Bazylice na Kawęczyńskiej. 6 września tegoż roku zgłosiła się na punkt zbiorczy znajdujący się w Wiązownej k. Warszawy, gdzie wcielono ją do 1 Armii Wojska Polskiego i przydzielono do 1 Samodzielnego Batalionu Inżynieryjnego na stanowisko maszynistki i tłumaczki. W okresie listopad−grudzień odbyła kurs oficerów liniowych, zawierając w tym czasie „ślub wojskowy” z oficerem Armii Czerwonej Władysławem Kuborskim. W grudniu przeniesiona do 6 Sam. Bat. Drogowego 2 Armii Wojska Polskiego, którego dowódcą był jej „mąż”. Po przeszkoleniu sanitarnym, w szeregach macierzystej jednostki jako st. felczer przeszła cały szlak bojowy przez Poznań, Piłę, Czernichów, Krzyż, Wrocław, forsowanie Nysy Łużyckiej, Kamenz.