Po bitwie armia Prokopa nie niepokojona już przez nikogo bez przeszkód ruszyła w głąb Śląska, paląc i niszcząc większość obszaru Dolnego Śląska i części Górnego, skupiając się zresztą głównie na plądrowaniu dóbr biskupich (z wyjątkiem oczywiście tych terenów, które należały do książąt i miast które się wcześniej wykupiły). Dla politycznej i militarnej równowagi szczególnym zagrożeniem stał się fakt przyłączenia do husytów księcia opolskiego Bolka V.
W latach następnych, nie zważając na wcześniejsze klęski, biskup starał się kontynuować wojnę z husytyzmem na Śląsku, finansując zresztą wraz z patrycjatem Wrocławia większość przedsięwzięć. W 1430 r. na Śląsk ruszyła kolejna wyprawa husytów, wspieranych przez najemników polskich księcia Zygmunta Korybutowicza. Konrad IV musiał się wówczas pogodzić ze stratą dwóch ważnych warowni biskupich w Niemczy i Otmuchowie (odzyskał je dopiero pięć lat później i to dopiero po wykupie ze swojej prywatnej szkatuły od dowódców husyckich). Wreszcie w 1432 r. poważnemu zniszczeniu uległa ojcowizna biskupa – księstwo oleśnickie (spalono wówczas m.in. Oleśnicę oraz klasztory w Lubiążu i Trzebnicy). W celu zabezpieczenia katolickiego stanu posiadania w 1433 r. Konrad zdecydował się na odnowienie "Związku książąt śląskich" na którego czele ponownie stanął.