Wojny domowe na Śląsku Pod koniec 1437 r. zmarł cesarz rzymski i król czeski Zygmunt Luksemburski. Jego śmierć ponownie wprowadziła Czechy i Śląsk w wojnę domową. Luksemburczyk umierając przekazał bowiem prawa do swoich posiadłości zięciowi Albrechtowi Habsburgowi, jednak część elektorów zdecydowała się wybrać młodszego brata króla Polski – Kazimierza Jagiellończyka. Do walk na Śląsku doszło w 1438 r., kiedy armia polska ogniem i żelazem próbowała zachęcić książąt śląskich do uznania władzy Kazimierza, jako króla czeskiego. Biskup wraz z bratem księciem oleśnickim Konradem V usiłowali wówczas namówić Polaków do odwrotu (co rzeczywiście nastąpiło, głównie jednak na skutek wkroczenia na Śląsk silnej armii austriackiej). Wobec ostatecznego wycofania się Polaków Albrecht mógł bez przeszkód przyjąć hołdy książąt śląskich we Wrocławiu.