Sprawy finansowe, a zwłaszcza fakt popierania papieża Eugeniusza IV przeciwko soborowi w Bazylei (do tego doszło zagarnięcie przez Konrada sum pieniędzy zbieranych na unię kościołów zachodniego z prawosławnym na terenie diecezji) doprowadziły do tego, że biskup 1 sierpnia 1444 r. pod naciskiem kapituły zrezygnował z władzy w diecezji. Oficjalnym powodem były ogromne długi osobiste i brak środków na utrzymanie dworu. Papież Eugeniusz IV odmówił zatwierdzenia tej decyzji i bullą z 21 lipca 1445 r. nakazał ponowne Konradowi IV objęcie urzędu. Do pogodzenia biskupa z kapitułą doszło dopiero w 1446 r. i to pod naciskiem militarnym wojsk Konrada. Umożliwiło to wydanie statutu diecezjalnego, który zreformował życie kościoła wrocławskiego.
Konrad był zmuszony sprzedać niektóre swoje dobra. 30 kwietnia 1420 sprzedał Prudnik za 6000 marek książętom opolskim. Warunkiem sprzedaży było poręczenie przez Prudnik długu biskupa wobec kolegiaty otmuchowskiej. Jednak po śmierci Konrada prudniccy rajcy nie zgadzali się na spłatę jego długów, ponieważ dowiedli, że nie zdążył pobrać pieniędzy przed śmiercią, więc kolegiata niesłusznie domagała się ich zwrotu.