Względny spokój na Śląsku utrzymał się niecałe dwa lata. W 1440 r. ponownie nastąpiła podwójna elekcja – tym razem syna Albrechta, Władysława Pogrobowca oraz króla polskiego i węgierskiego, Władysława Jagiellończyka. Tym razem sprawa była o wiele bardziej zagmatwana, gdyż obie kandydatury miały licznych zwolenników (m.in. Habsburga popierał biskup wrocławski, a Jagiellona młodszy jego brat Konrad VII Biały). Długotrwałe walki wyniszczające ziemię śląską zrujnowaną niedawno przez wyprawy husytów zakończyły się dopiero w 1444 r. po uwięzieniu przez Konrada IV młodszego brata.
Trudności finansowe i spór z kapitułą Olbrzymie zniszczenia jakich doznało biskupstwo wrocławskie podczas wojen husyckich i domowych, przyczyniły się do tego, że Konrad IV w ostatnich latach rządów popadł w olbrzymie długi (sięgnęły 8500 guldenów węgierskich), z których i to z wielkim trudem udało się wyjść dopiero jego następcom.