Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rozpoczął starania o powrót do kraju. Miał zostać przeniesiony do dalekiej, nadwołżańskiej Samary, więc musiał się śpieszyć z uzyskaniem potrzebnych dokumentów, które mógł otrzymać tylko w Moskwie. W wyjazdach dopomógł mu dyrektor fabryki, którym został po rewolucji październikowej. Wcześniej był majstrem budowlanym i jego pracownikiem, który okazał się człowiekiem życzliwym i uczynnym. Dawał mu często delegacje do Moskwy, żeby mógł załatwić sprawy wyjazdu. Druga osobą, która mu w tym pomagała już oficjalnie był jego starszy brat – pułkownik Wojska Polskiego. W rezultacie w 1923 razem z rodziną przyjechał do Polski.
Już w kraju kontynuował pracę architekta i nauczyciela. Na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej otrzymał stanowisko starszego asystenta w katedrze architektury starożytnej. Nauczał także w Żeńskiej Szkole Architektury im. Stanisława Noakowskiego i Państwowej Szkole Technicznej (obecnie IX Liceum Ogólnokształcące im. Klementyny Hoffmanowej) w Warszawie. Ponadto wstąpił do Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej (SARP), Towarzystwa Opieki nad Zabytkami i Polskiego Towarzystwa Artystycznego.