Ludwik Posadzy (ur. 3 sierpnia 1878 w Szymborzu, Inowrocław, zm. w listopadzie 1939 w Poznaniu, Fort VIIAndrzej Wawrzynowicz (red.), Spór o mesjanizm. T. 1: Rozwój idei, Klasycy Polskiej Nowoczesności, Warszawa: Fundacja Augusta hrabiego Cieszkowskiego, 2015, s. 364, ISBN 978-83-62609-46-8) – polski filozof, historiozof i pedagog.
Życiorys Urodził się w tej samej dzielnicy Inowrocławia, co osiemnaście lat wcześniej Jan Kasprowicz. Pochodził z rodziny chłopskiej. Gimnazjum ukończył w Inowrocławiu (matura 1899), a następnie podjął studia w Berlinie (filozofia, filologia polska i historia). W szczególności poświęcił się wówczas filozofii dziejów, pozostając pod silnym wpływem mesjanizmu Adama Mickiewicza. Działał w Towarzystwie Naukowym Studentów Polskich za co został relegowany z uczelni tuż przed końcowym egzaminem. Doktoryzował się w 1906 na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze (praca Der entwicklungsgeschichtliche Gedanke bei Herder) i jeszcze tego samego roku przyjechał do Poznania, gdzie zajął się tajnym nauczaniem młodzieży oraz prowadzeniem wykładów dla inteligencji. Specjalizował się w tym zakresie w historii i literaturze polskiej.