W 1908 udał się do Paryża i Londynu (stypendium). Podczas tego wyjazdu stworzył swoje główne dzieło historiozoficzne wydane w 1909: O posłannictwie narodów europejskich. Pomysły do filozofii dziejów Francji, Niemiec i Polski. Po powrocie do Polski musiał się przenieść do zaboru austriackiego, gdyż był ścigany za poglądy polityczne przez policję pruską. W Krakowie zapoznał się z tamtejszym środowiskiem naukowym (głównie Ignacy Chrzanowski, Wincenty Lutosławski oraz Stanisław Pigoń).
W 1912 pojechał do Włoch i Szwajcarii. Zwiedzał tam zakłady wychowawcze i studiował nowe metody pedagogiczne. Zgromadzoną wiedzą dzielił się po powrocie do Polski, m.in. w trakcie warszawskiego cyklu wykładowego w Seminarium dla Nauczycielek Ludowych i Ochroniarek Stefanii Marciszewskiej.
Po wybuchu I wojny światowej został internowany przez Rosjan i wraz z żoną (ślub z Marciszewską w 1914) zesłany do Kazania, gdzie do 1919 prowadził sierociniec polski. W 1920 wrócił do Poznania. Przez trzy lata prowadził tam kursy oświatowe na zlecenie kuratorium. Od 1923 został zatrudniony w Bibliotece Uniwersyteckiej, ale nadal prowadził działalność pedagogiczną. Zajmował się też badaniami naukowymi i publicystyką. Był również wydawcą. Opublikował m.in. dzieło Augusta Cieszkowskiego O ochronach wiejskich (z przedmową własną).