Historia W XII i XIII w. najważniejszą miejscowością w regionie były Klecie, własność benedyktynów tynieckich, sanktuarium św. Leonarda, centrum gospodarcze klucza dóbr klasztornych i w XIV w. także siedziba dekanatu. W 1353 r. wieś, wraz z innymi okolicznymi miejscowościami, została odebrana benedyktynom przez króla Kazimierza Wielkiego, który nadał je bojarom ruskim za zasługi położone w walkach na Rusi. W związku z tym Klecie straciły na znaczeniu – rozwinął się Brzostek, który 18 czerwca 1367 r. otrzymał od opata tynieckiego prawa miejskie.
Osada Brzostek była podzielona pomiędzy dwóch właścicieli – opata tynieckiego i króla. Część królewska, nosząca nazwę Mały Brzostek, była przez pewien czas wsią w sąsiedztwie opackiego miasta. 1 marca 1394 r., w niedzielę „esto mihi”, król Władysław Jagiełło wydał w Krakowie dokument, w którym nadał wójtostwo w Małym Brzostku niejakiemu Stanisławowi z Saspolina i zezwolił mu na lokację w Małym Brzostku miasta. Wójt otrzymał przywilej ⅒ dochodów z kar sądowych i ⅙ pieniędzy z podatków miejskich. Ciążył na nim natomiast obowiązek służby wojskowej. Wraz z nadaniem miejscowość została przeniesiona z prawa polskiego na prawo magdeburskie – zgodnie z nim mieszczanie mieli być sądzeni przez ławę sądową i wójta.