Arkadiusz Gruszczyński w artykule dla Gazety Wyborczej zwraca uwagę, że w akcji wzięli udział także ci sąsiedzi, którzy zazwyczaj nie angażują się w życie osiedla, a wręcz zmagają się z poczuciem samotności. Tym samym Althamer pokonał problem samotności w wielkim mieście, sukcesywnie narastający wraz z industrializacją. Publicysta zwraca też uwagę, że artysta uwolnił się z ograniczających ram instytucji kulturalnych, dzięki czemu jego sztuka jest bardziej autentyczna. Historyk Stach Szabłowski zauważa, że Althamer od początku swojej działalności dążył do wyzwolenia się z instytucjonalnych ram sztuki i wyjścia z nią do społeczeństwa. Jego zdaniem, Althamer wpisuje się tym samym w ogólny trend polskiej sztuki około 2000 roku, która skupia się na partycypacji i wejściem w przestrzeń publiczną. Jako inne dzieła sztuki tego nurtu Szabłowski wskazuje np. na Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich Joanny Rajkowskiej. Autorka bloga krajoznawczego See Y in Poland zauważa z kolei, że Paweł Althamer działa w dzielnicy, która nie uchodzi ani za modną ani za artystyczną - jest zwyczajnym osiedlem mieszkaniowym.