Zarówno Arkadiusz Gruszczyński w swoim artykule z 2000 roku, jak i Stach Szabłowski oraz Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w katalogu wystawy z 2005 roku wskazują, że inspiracją dla Pawła Althamera była jego praktyka w nieformalnej pracowni Grzegorza Kowalskiego pod nazwą Kowalnia, działającej przy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Ponadto zwraca się uwagę na wpływ Koncepcji Otwartej Oskara Hansena, którego Althamer był w przeszłości asystentem. Historyk sztuki Stanisław Ruksza ocenia, że Bródno 2000 było pierwszym przykładem sztuki społeczności w Polsce. Celem projektu nie był tyle ostateczny efekt, ile sam proces i zawiązanie się wspólnoty wokół realizacji dzieła.
Przebieg wydarzenia został uwieczniony na blisko 6-minutowym filmie VHS, który obecnie jest udostępniony na portalu Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Nagranie pomogła zrealizować Fundacja Galerii Foksal. Dokumentacją projektu i dwiema ulotkami dysponuje Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Akcję opisują m.in. portale Culture.pl i Narodowe Centrum Kultury. Dzieło analizowały m.in. Claire Bishop (Sztuczne piekła. Sztuka partycypacyjna i polityka widowni, 2012), Karolina Izdebska (Sztuka publiczna. Od projektów do praktyk postartystycznych.