W latach 1947–1949 koncertowała dla naczelnego dowództwa aliantów w Wiedniu.

Jest jedną z niewielu kobiet w historii kina (w wieku 22 lat była jedną z najmłodszych), które były współzałożycielkami studia filmowego – w jej wypadku było to , pierwsze nowe studio w powojennym Wiedniu. Studio stworzyło niemieckojęzyczne klasyki: (Młyn szczęścia, 1946), (1949) i (Kiss Me, Casanova, 1949).

Występowała w operach, operetkach, dramatach teatralnych i komediach, pomogła założyć kilka grup teatralnych, był spikerką w Allied Forces Broadcasting i BBC, odbyła tournée po RFN z jednoosobowym przedstawieniem oraz prowadziła kursy mistrzowskie w zakresie śpiewu i gry na fortepianie.

Jako znawczyni techniki fortepianowej Ignacego Paderewskiego zgłębiała dziedzinę w latach 50. w Kanadzie i Nowym Jorku. Tam wyszła za mąż. Urodziła syna i córkę. Pod koniec lat 70. XX wieku rozwiodła się. W latach 90. XX wieku była związana z pisarzem i aktorem, księciem Heinrichem Starhembergiem (aka Henry Gregor, 1934–1997).

W latach 60. XX wieku była trenerką wokalną reżysera i producenta Otto Premingera.