nowej estetyki w sztuce sakralnej, która miała funkcjonować zgodnie ze wskazaniami soboru watykańskiego II dotyczącymi spraw artystycznych oraz przepisów liturgicznych i realizować nową formę plastyczną, która łączy tradycję i nowoczesność.
„Nowa estetyka” Podczas realizacji projektu budowy nowego kościoła św. Bartłomieja Apostoła w Scandicci (wraz z zespołem budynków parafialnych) koło Florencji (1978–1982) Argüello wraz z zespołem architektów przedstawili i wdrożyli koncepcję architektoniczną i estetyczną, która odzwierciedlała koncepcję „nowej estetyki” polecanej przez sobór watykański II. Soborowa reforma liturgiczna wprowadziła rezygnację z przeżywania celebracji chrześcijańskiej jako skierowanej od człowieka do Boga (coram Deo) na rzecz celebracji ukierunkowanej do ludu (coram populo), czego wyrazem było między innymi odłączenie ołtarza od tylnej ściany prezbiterium. Soborowe reformy uruchamiały potrzebę stosowania figuratywnych języków sztuki i architektury, a także wyjaśniania znaczenia znaków i symboli. W ramach projektu, w latach 1984–1998 Argüello zrealizował we wnętrzu kościoła cykl obrazowy określany jako Korona misteryjna (La Corona misterica).