jego rodzina schroniła się pod ziemią w starożytnych katakumbach podczas niemal ciągłych bombardowań Malty przez państwa Osi, które trwały ponad dwa lata. W 1943 osobiście pojawił się, pod patronatem Wydziału Filmowego Camp Shows w amerykańskich obiektach wojskowych. Przyjął także zaproszenie od na odbycie wycieczki po obozach wojskowych w Afryce Północnej, zwłaszcza że wstępny plan podróży obejmował Maltę. Podczas 20 000 mil podróży Calleia i jego mała grupa gościli personel serwisowy w Natalu, Dakarze, wzdłuż wybrzeża do Casablanki i dalej do Tunisu, następnie udali się na Maltę, której Calleia nie odwiedzał od 1922. Dawali dwa przedstawienia dziennie i odwiedzili wszystkie szpitale na każdym przystanku; w ramach programu wymiany pomiędzy amerykańskimi i brytyjskimi jednostkami rozrywkowymi zaprezentowali sześć przedstawień na Malcie.
Oprócz stałej pracy przy filmach przez kolejne 20 lat Calleia w 1948 zagrał także w londyńskiej premierze, nagrodzonej sztuki Arthura Millera , która spotkała się z jednomyślnym uznaniem krytyków.