Antyfeminizm Natalia Lemann analizując nurt z perspektywy krytyki feministycznej dostrzegła jego wymiar antyfeministyczny, pisząc że „fantastyka naukowa w czasach PRL‑u była bastionem patriarchalnych mitów i klisz”, nazywa ją również „fallocentryczną”. Lemann zauważa, że „Kobieta nie jest główną bohaterką żadnej z powieści tego nurtu”, zaś „rola kobiet w tego typu utworach sprowadza się do popchnięcia męskiego bohatera w odpowiednim kierunku”. Autorka analizuje najbardziej znane powieści nurtu, dostrzegając w nich przykłady potwierdzające tezę głównie w powieściach Janusza Zajdla. Kwintesencją antyfeminizmu jest dla niej utwór Marka Oramusa Dzień drogi do Meorii, gdzie kobiety są sprowadzane przede wszystkim do funkcji seksualnej i przedstawiane w sposób uprzedmiotawiający. Badaczka wskazuje określanie transportowanych z Ziemi kobiet mianem „sztuk”, „owieczek”, „towaru najwyższej klasy” i „okazów”. Zdaniem badaczki język ten przyczynia się do „alienacji i uprzedmiotowienia kobiecych bohaterek”.