Sytuacja po odwrocie resztek Wielkiej Armii spod Moskwy Sytuacja zmieniła się po odwrocie Napoleona spod Moskwy i bitwie nad Berezyną (26–29 listopada 1812), kiedy to większość wojsk francuskich została rozproszona i głodna, przez co zajęła się rabunkami okolicznych wsi. 5 grudnia Napoleon oświadczył swoim marszałkom, że musi wracać do Paryża, aby przeciwdziałać próbie zamachu stanu z 23 października dokonanego przez Claude’a François de Maleta. Dowództwo nad resztkami Wielkiej Armii powierzył Joachimowi Muratowi. Trzy dni później rosyjscy Kozacy pod dowództwem atamana Matwieja Płatowa przejęli 114 porzuconych francuskich armat oraz zbliżyli się do wsi Rukojnie położonej 15 kilometrów od Wilna. Chcąc utrzymać Kozaków jak najdalej od miasta, Joachim Murat postanowił walczyć o miejscowość. Dowództwo nad strażą tylną, w skład której wchodziły jednostki bawarskie Karla Philippa von Wrede, dywizja Louisa Loisona oraz Legia Nadwiślańska, powierzył Michelowi Neyowi. Ten jednak około południa dał rozkaz do odwrotu. Wycofujący się wówczas przez Stare Miasto maruderzy masowo umierali, szczególny zamęt miał miejsce zwłaszcza w okolicach Ostrej Bramy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa o Wilno (1812) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.