Co znamienne, Höch umieściła własną podobiznę właśnie ponad mapą praw wyborczych kobiet. Agata Grzych podkreśla, że obecne w kontekście dzieła morderstwo Róży Luksemburg było nie tylko egzekucją na oponentce politycznej, ale także na kobiecie, która wkroczyła w rzekomo zarezerwowany dla mężczyzn obszar polityki. Dostrzega ona kontrast między lekkimi, kobiecymi sylwetkami uchwyconymi w wyzwalającym, erotycznym tańcu a osadzonymi na ich ciałach dostojnymi głowami męskich władców. Kobieca spontaniczność jest stłumiona przez patriarchalne społeczeństwo. Podobny wydźwięk ma scena, która rozgrywa się w pobliżu górnej krawędzi obrazu. Mężczyzna próbuje wciągnąć kobietę do nowoczesnego świata, uosabianego przez drapacze chmur. Towarzyszy im napis Komm (chodź). Kobieta jest jednak przytrzymywana za nogę przez mężczyznę z drugiej strony. Zostaje pozbawiona możliwości samorealizacji. Grzych dostrzega tu analogię do sytuacji samej Höch w kręgu dadaistów, która była przez nich marginalizowana. Większość z nich nie chciała dopuścić jej prac na I Międzynarodowe Targi Dada. Do podobnych wniosków dochodzi dr Karen Barber. Opisuje, że kobiety na fotomontażu Hanny Höch poświęcają się czynnościom kojarzonym z poczuciem wolności, takimi jak taniec, jazda na łyżwach.