Postawiony przed możliwością zdemaskowania manipulacji, ugina się i daje przekupić, choć zdaje sobie sprawę z małości swego czynu.

Odbiór i analiza Antoni Smuszkiewicz i Andrzej Niewiadowski piszą, że powieść ukazuje „w schemacie dystopii rzeczywistą realizację programów społecznych lat siedemdziesiątych (...) zapowiadając stechnicyzowany świat poddany presji wszechobecnych środków masowego przekazu, stałej inwigilacji, terroru psychologicznego”.

Mariusz Leś ocenia, że utwór Parowskiego jest rzadkim przypadkiem „najczystszej narracji pierwszoosobowej”, w której „zwraca uwagę drobiazgowość obserwacji, pojawia się typowe dla narracji personalnej «teraz» i wąski horyzont narracyjny”.

Recenzent magazynu literackiego „Książki” oceniając utwór w 2005 pisze, że w powieści nietrudno znaleźć aluzje do sytuacji w PRL, niemniej „akcji brakuje [...] świeżości i dynamiki, narracji – wartkości, zaś wszechobecne w powieści rozważania na temat porno-biznesu są drażniące i wymuszone”, podsumowując ocenia: „szkoda, że ciekawe obserwacje filozoficzno-społeczne utknęły na mieliznach fabuły”.