Sam Parowski ocenia swój utwór jako zbliżony w niektórych zabiegach fabularnych do Sennych zwycięzców Marka Oramusa, niemniej powieści różni tempo i koncepcja bohatera. Z kolei Leś pisze, że autor „zadłuża się bodaj najbardziej” wobec klasycznej dystopii Rok 1984 George’a Orwella. Niewiadowski zaś odnosi się do innego klasyka, pisząc że powieść „przywołuje mroczny, wyobcowany świat Franza Kafki”.
Autor przywołuje też podbudowę historyczną utworu, pisząc: „Rozruchy (...) były wywołane moimi doświadczeniami jeszcze marcowymi. Mechanizm tłamszenia prawdy był transformowanym jakimś doświadczeniem dziennikarskim. (...) Niektóre rozmowy z szefem pionu B, to psychologiczna transformacja rozmów z naczelnym Razem”. Po latach wspomina, że pisał swą powieść w samotności, pełen wahań i wątpliwości. Gdy okazało się, że podobnie myślących i piszących jest więcej, poczuł „cudowne uczucie wspólnoty”.
W 2014 dla fanzinu Esensja książkę zrecenzował Miłosz Cybowskihttps://www.esensja.pl/ksiazka/recenzje/tekst.html?id=18467.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe z 1982 roku Kategoria:Polskie powieści fantastycznonaukowe Kategoria:Powieści Macieja Parowskiego Kategoria:Fantastyka socjologiczna