Malta ( trb. Melétēs) była rządzona przez Cesarstwo Bizantyńskie od czasu zajęcia Sycylii przez Bizancjum w latach 535–536, aż do 869–870, kiedy wyspa została zajęta przez Arabów. Dowody na trzy wieki panowania Bizancjum na Malcie są bardzo ograniczone, a czasami niejednoznaczne. Historycy przypuszczają, że bizantyńska Malta była narażona na te same zjawiska, które miały wpływ na środkową część Morza Śródziemnego, a mianowicie znaczny napływ greckich osadników i ich kultury, zmiany administracyjne spowodowane reorganizacją Sycylii na wzór bizantyńskich temów, i znaczną aktywnością morską na Morzu Śródziemnym po powstaniu islamu.
Źródła bizantyjskie są skąpe na wyspach maltańskich, chociaż kilka zapisów grupuje je jako Gaudomelete (, Gaudomelétē), jest to termin, który po raz pierwszy pojawia się w pseudoepigraficznych Dziejach Piotra i Pawła(s.76). Wyspy były miejscem zesłań i banicji. Wraz z ekspansją muzułmanów w Afryce Północnej, Malta przekształciła się z bazy wojskowej i placówki handlowej łączącej Sycylię i inne posiadłości bizantyjskie na półwyspie Apenińskim z egzarchatem Kartaginy, w odległego satelitę i posterunek strażniczy .