Historycy doszli do wniosku, że Malta odgrywała ograniczoną rolę strategiczną w Cesarstwie Bizantyńskim. Późniejszy podbój arabski doprowadził do całkowitego zerwania połączenia ery bizantyjskiej z okresami późniejszymi. Chociaż istnieją badania na temat rzekomego przetrwania wpływów bizantyńskich i chrześcijan, skąpość dowodów sugeruje słabe argumenty za trwałym dziedzictwem bizantyńskim na Malcie.
Tło Najwcześniejsze wzmianki o Malcie z tej epoki są skąpe i zwykle pochodzą z fragmentów odnoszących się do Sycylii. Z fragmentu Victora Vitensisa, biskupa Wity historycy wnioskują, że pod koniec V wieku wyspy maltańskie zostały podbite przez Wandalów z ich królestwa w Afryce Północnej, a następnie przekazane ostrogotyckiemu królowi Odoakrowi. Historycy przypuszczają, że Malta pozostawała w rękach Wandalów od około 455 do 476, a następnie została przyznana Odoakrowi jako hołd, z kolei przypadła Teodorykowi po klęsce Odoakra w 493.
Nie ma żadnych dowodów na istnienie biskupa Malty przed rokiem 553, ani żadnej wzmianki o obecności biskupa maltańskiego uczestniczącego w jakimkolwiek soborze w afrykańskim królestwie Wandalów.