Ponieważ jednak z Afryki nie zachowały się żadne listy biskupów, historycy nie są w stanie ocenić, czy Malta miała biskupa i czy wyspy na tym wczesnym etapie stanowiły część Kościoła afrykańskiego.

Malta cierpi na brak uwagi w źródłach bizantyjskich, co przekłada się na długotrwałe przekonanie wśród historyków, że archipelag leżał na obrzeżu strategicznych, politycznych i wojskowych interesów Cesarstwa Bizantyńskiego. Pogląd ten został obalony dopiero w ostatnich latach wraz z postępem maltańskiej archeologii. Analiza ceramiki ujawniła, że Bizantyńczycy nadal, aż do IX wieku wysyłali flotę do zachodniej części Morza Śródziemnego, co potwierdza, że ​​Malta była strategiczną odskocznią w systemie obronnym wokół Afryki Północnej, Sycylii i Balearów. Malta – wraz z Sardynią i Balearami – choć okazjonalnie napadana przez arabskie siły morskie, zapewniła Bizantyńczykom dobrą bazę strategiczną w środkowej i zachodniej części Morza Śródziemnego, umożliwiając im utrzymanie obecności gospodarczej i wojskowej.