Żydowski Urząd Samopomocy, Centrala Pomocy dla Żydów w Generalnym Gubernatorstwie (ŻUS, niem. Jüdische Unterstützungsstelle für das Generalgouvernement, JUS) – organizacja dobrowolnej opieki społecznej Żydów w Generalnym Gubernatorstwie. Powołana przez niemieckie władze okupacyjne w miejsce Żydowskiej Samopomocy Społecznej, istniała od marca 1943 roku do lipca 1944.

Historia Pierwszą próbę powołania organizacji rząd Generalnego Gubernatorstwa podjął w październiku 1942 roku, pomysł odtworzenia ŻSS spotkał się jednak wówczas ze sprzeciwem niemieckich władz policyjnych. Ostatecznie były prezes ŻSS Michał Weichert postanowił o wznowieniu działalności pod nową nazwą w marcu 1943 roku, a w maju tego samego roku otrzymał pismo zezwalające mu na działalność w charakterze kierownika JUS. Organizacja służyła do stwarzania pozorów istnienia skupisk żydowskich w Generalnym Gubernatorstwie i ich znośnego położenia, a także do przejmowania pomocy materialnej napływającej z krajów zachodnich. Żydowski Urząd Samopomocy objął opieką 44 obozy, 24 zakłady pracy i 8 istniejących jeszcze gett. Do obozu w Płaszowie dwa razy w tygodniu dostarczano lekarstwa, materiały opatrunkowe, odzież oraz chleb i zupę (tzw. „jusową”).