thumb|Kościół Bolnisi Sioni, przykład bazyliki trójkościelnej. Bazylika trójkościelna, też bazylika trzechcerkiewna (, trl. samek'lesiani bazilik'a) – specyficzny typ bazyliki, rozwinięty i rozpowszechniony w gruzińskiej chrześcijańskiej architekturze sakralnej wczesnego średniowiecza. W tego typu bazylice centralna nawa jest całkowicie oddzielona od naw bocznych solidnymi ścianami. Tworzy to trzy pozornie niezależne kościoły. Przyczyna tego rozwiązania strukturalnego nie jest znana, ale może ona być liturgiczna. Niektóre z najwcześniejszych kościołów w Gruzji były wzorowane na tym projekcie przed standaryzacją budynków kościelnych i liturgii w VII wieku.
Konstrukcja Z zewnątrz trójkościelne bazyliki wyglądem przypominają tradycyjną bazylikę trójnawową, o podobnej sylwetce, z wysoką częścią środkową krytą dachem dwuspadowym i niższymi częściami bocznymi, z których każda kryta jest dachem jednospadowym. W odróżnieniu od tradycyjnej trójnawowej bazyliki – zakończonej od wschodu sanktuarium i posiadającej nawy północną i południową – bazylika trzechcerkiewna została zaprojektowana tak, aby nie było bezpośredniej komunikacji pomiędzy nawą główną a nawami bocznymi. W miejsce kolumn lub filarów oddzielających nawy w tradycyjnej bazylice, w bazylice trójkościelnej zastosowano ściany.